دل دریائی

فرهنگی هنری سرگرمی



ماسک کوچک کننده بینی ماسک کوچک کننده بینی
ماسک چندکاره مخصوص بینی
پاک کننده، کوچک کننده و فرم دهنده 		مشاهده شبکه های دنیا
بدون نیاز به هزینه‌های اضافی فقط با این نرم‌افزار  تمام شبکه ها را ببینید
X
تبلیغات در بلاگ اسکای

 

مادر خوبم روزت مبارک  

  

 

دستان پرمهرت را عاشقانه  

 

 

میبوسم و ملتمسانه میگویم    

                                

     

 هرگز نمیر مادر 

 

 

     

نوشته شده در شنبه 23 اردیبهشت ماه سال 1391ساعت | 1:01 PM توسط تارمی | نظرات (15)

من اینجا بس دلم تنگ است 

 
و هر سازی که می بینم بد آهنگ است 
 

بیا ره توشه برداریم ،قدم در راه بی برگشت بگذاریم   


ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است ؟

 .…  

 

کسی اینجاست ؟هلا ! من با شمایم ، های !  

 

می پرسم کسی اینجاست ؟کسی اینجا پیام آورد ؟
 

نگاهی ، یا که لبخندی ؟فشار گرم دست دوست مانندی ؟
 

و می بیند صدایی نیست ، نور آشنایی نیست ،  

 

حتی از نگاه مرده ای هم رد پایی نیست !

 … 

 

بیا ره توشه برداریم ،قدم در راه بگذاریم 
 

کجا ؟ هر جا که پیش آید ! 


… 

 

کجا ؟ هر جا که اینجا نیست! 
 

… 

 

بیا ای خسته خاطر دوست !  

 

ای مانند من دلکنده و غمگین 
 

من اینجا بس دلم تنگ است 
 

بیا ره توشه برداریم ،قدم در راه بی فرجام بگذاریم 

 

                                                                            یخش هائی از شعر اخوان ثالث 

نوشته شده در چهارشنبه 20 اردیبهشت ماه سال 1391ساعت | 4:45 PM توسط تارمی | نظرات (6)

 

دلم گرفته دلم عجیب گرفته  

 

 

 

دلم به جای همه عالم و آدم گرفته  

 

  

 

اصلا بیائید شیفت مان را با هم عوض کنیم  

 

 

 

  

شیفت دلتنگی شما با من  

   

  

  

شیفت دلشادی وخنده من با شما  

 

  

 

 

شما بروید خوش باشید  

 

  

  

من اینجا دلتنگ خواهم ماند 

نوشته شده در سه شنبه 12 اردیبهشت ماه سال 1391ساعت | 00:09 AM توسط تارمی | نظرات (23)

 

   

  یا فاطمه اشفعی لی فی الجنه

نوشته شده در پنجشنبه 7 اردیبهشت ماه سال 1391ساعت | 11:57 AM توسط تارمی | نظرات (2)

 


 روز مرگم، هر که شیون کند از دور و برم دور کنید 

همه را مســــت و خراب از مــــی انــــگور کنیـــــد

مزد غـسـال مرا سیــــر شــــرابــــــش بدهید
مست مست از همه جا حـــال خرابش بدهید

بر مزارم مــگــذاریــد بـیـــاید واعــــــظ
پـیــر میخانه بخواند غــزلــی از حــــافـــظ

جای تلقــیـن به بالای سرم دف بـــزنیـــد
شاهدی رقص کند جمله شما کـــف بزنید

روز مرگــم وسط سینه من چـــاک زنیـد
اندرون دل مــن یک قـلمه تـاک زنـیـــــــد

روی قــبـــرم بنویـسیــد وفــــادار برفـــت
آن جگر سوخته خسته از این دار برفــــت

 

 

آدم وصیت نامه هم می نویسه باید اینجوری بنویسه ... چه می کنه این وحشی بافقی

نوشته شده در یکشنبه 20 فروردین ماه سال 1391ساعت | 11:29 PM توسط تارمی | نظرات (19)

William Shakespeare 

 

When daisies pied, and violets blue, 

 

And Lady-smocks all silver-white, 

 

And cuckoo-buds of yellow hue 

 

Do paint the meadows with delight, 

 

The cuckoo then, on every tree ,  

 

Mocks married men; for thus sings he, 

 

"Cuckoo, cuckoo, cuckoo!” O word of fear,  

 

Unpleasing to a married ear! 

 

When shepherd's pipe on oaten straws, 

 

And Merry larks are ploughmen's clocks, 

 

When turtles tread, and rooks, and daws, 

  

And maidens bleach their summer smocks, 

 

The cuckoo then, on every tree, 

 

Mocks married men; for thus sings he, 

  

"Cuckoo, cuckoo, cuckoo!” O word of fear, 

  

Unpleasing to a married ear! 

 

 

هنگامی که گل داوودی ابلق است و بنفشه آبی رنگ

 

و غنچه ی گلهای وحشی به رنگ زرد است

 

و تره ی کوهی با سفیدی نقره فام خود

 

جلوه ی خاصی به چمنزار می دهد، در آن هنگام

 

فاخته روی هر درخت به مردان متأهل

 

طعنه می زند و این نغمه را می خواند:

 

کوکو. کوکو. کوکو!

 

کلمه ترسناکیست که به گوش مردان متأهل خوشآیند نیست

 

هنگامی که چوپان با نی های ذرت نغمه سرائی می کند

 

و پرستوهای خندان وقت را به کشاورز اعلام می دارند،

 

در آن هنگام که لاک پشت و زغن و زاغی خرامانند

 

و دوشیزگان جامه های تابستانی خود را سفید می کنند،

 

فاخته روی هر درخت به مردان متأهل طعنه می زند،

 

چون این نغمه را می خواند: کوکو. کوکو. کوکو.

 

کلمه ترسناکیست که به گوش مردان متأهل خوشآیند نیست

 

                                                         ترجمه: دکتر علاء الدین پازارگادی

 

نوشته شده در یکشنبه 6 فروردین ماه سال 1391ساعت | 12:37 PM توسط تارمی | نظرات (16)

           

 بهاران خجسته باد  

                             

 

                

         و سال نو 

       

            

                

     بر همگان مبارک باد

                                                               

 

                                

نوشته شده در پنجشنبه 25 اسفند ماه سال 1390ساعت | 11:34 AM توسط تارمی | نظرات (16)

 بگذار گنجشکهای خرد

 

در آفتاب مه آلود بعد از ظهر زمستان

 

به تعبیر بهار بنشینند

 

و گلهای گلخانه در حرارت ولرم والر

  

به پیشواز بهار مصنوعی بشکفند

 

سلام بر آنان که در پنهان خویش

 

بهاری برای شکفتن دارند و می دانند 

 

هیاهوی گنجشکهای حقیر ربطی با بهار ندارد

 

حتی کنایه وار بهار غنچه ی سبزی است

 

که مثل لبخند باید بر لب انسان بشکفد

 

بشقابهای کوچک سبزه ، تنها یک « سین »

 

به « سین »های ناقص سفره می افزایند

 

بهار کی می تواند این همه بی معنی باشد؟

 

بهار آنست که خود ببوید نه آنکه تقویم بگوید! 

  

                                                                شعر از سلمان هراتی

نوشته شده در سه شنبه 23 اسفند ماه سال 1390ساعت | 00:19 AM توسط تارمی | نظرات (9)

مولانای بلخی:

 

اندر دل من مها دل‌افروز تویی

 

یاران هستند و لیک دلسوز تویی

 

شادند جهانیان به نوروز و به عید

 

عید من و نوروز من امروز تویی

 

***

حافظ شیرازی:

 

ز کوی یار میآید نسیم باد نوروزی

 

از این باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی

 

به صحرا رو که از دامن غبار غم بیفشانی

 

به گلزار آی کز بلبل غزل گفتن بیاموزی

 

***

سنایی غزنوی: 

 

با تابش زلف و رخت ای ماه دلفروز

 

از شام تو قدر آید وز صبح تو نوروز

 

از جنبش موی تو برآید دو گل از مشک

 

وز تابش روی تو برآید دو شب از روز

 

*** 

خواجوی کرمانی: 

 

خیمة نوروز بر صحرا زدند

 

چارطاق لعل بر خضرا زدند

 

لاله را بنگر که گویی عرشیان

 

کرسی از یاقوت برمینا زدند

 

***

ملک الشعرا بهار: 

  

رسید موکب نوروز و چشم فتنه غنود

 

درود باد بر این موکب خجسته، درود

 

به هرکه درنگری، شادیی پزد در دل

 

به هرچه برگذری، اندُهی کند بدرود

 

***

فروغی بسطامی:

 

عید آمد و مرغان رة گلزار گرفتند

 

وز شاخة گل داد دل زار گرفتند

 

نوروز همایون شد و روز می گلگون

 

پیمانه‌کشان ساغر سرشار گرفتند

 

***

 

منوچهری دامغانی:

 

نوروز، روزگار نشاطست و ایمنی

 

پوشیده ابر، دشت به دیبای ارمنی

 

از بامداد تا به شبانگاه می خوری

 

وز شامگاه تا به سحرگاه گل چینی

 

*** 

 

سعدی شیرازی:

 

برآمد باد صبح و بوی نوروز

 

به کام دوستان و بخت پیروز

 

مبارک بادت این سال و همه سال

 

همایون بادت این روز و همه روز

 

***

 

عبید زاکانی:

 

چو صبح رایت خورشید آشکار کند

 

ز مهر قبلة افلاک زرنگار کند

 

رسید موسم نوروز و گاه آن آمد

 

که دل هوای گلستان و لاله‌زار کند

 

***

 

نظامی گنجوی:

 

بهاری داری ازوی بر خور امروز

 

که هر فصلی نخواهد بود نوروز

 

گلی کو را نبوید آدمی زاد

 

چو هنگام خزان آید برد باد

 

***

 

نعمت آزرم :

 

یکبار دگر نسیم نوروز وزید

 

دل‌ها به هوای روز نو باز تپید

 

نوروز و بهار و بزم یاران خوش باد

 

در خاک وطن ، نه در دیار تبعید

 

***

 

نوروز! خوش آمدی صفا آوردی!

 

غمزخم فراق را دوا آوردی

 

همراه تو باز اشک ما نیز دمید

 

بویی مگر از میهن ما آوردی!

 

***

 

بر سفره‌ی هفت سین نشستن نیکوست

 

هم سنبل و سیب و دود ِ کُندر خوشبوست

 

افسوس که هر سفره کنارش خالی ست

 

از پاره دلی گمشده یا همدم و دوست

 

***

 

هر چند زمان بزم و نوش آمده است ،

 

بلبل به خروش و گل به جوش آمده است ،

 

با چند بهار ، لاله‌ی خفته به خاک ،

 

نوروز کبود و لاله پوش آمده است!

 

***

 

نوروز رسید و ما همان در دیروز

 

در رزم نه بر دشمن شادی پیروز

 

این غُصّه مرا کشت که دور از میهن

 

هر سال سر آمد و نیامد نوروز !

 

***

 

نوروز نُماد جاودان نوشدن است

 

تجدید جوانی جهان کهن است

 

زینها همه خوبتر که هر نو شدنش

 

باز آور ِ نام پاک ایران من است

 

***

 

دلتنگ ز غربتیم و شادان باشیم 

 

از آنکه درست عهد و پیمان باشیم

 

بادا که چو نورو ز رسد دیگر بار

 

با سفره‌ی هفت سین در ایران باشیم

 

***

 

خیام:

 

بر چهره ی گل نسیم نوروز خوش است

 

بر طرف چمن روی دلفروز خوش است

 

از دی که گذشت هر چه گویی خوش نیست

 

خوش باش ومگوزدی که امروزخوش است

 

***

 

م . ن

 

مژده ای دل که دگرباره بهار آمده است

 

خوش خرامیده و با حسن و وقار آمده است

 

به تو ای باد صبا می دهمت پیغامی

 

این پیامی است که از دوست به یار آمده است

 

شاد باشید در این عید و در این سال جدید

 

آرزویی است که از دوست به یار آمده است  

***

 

نوشته شده در دوشنبه 22 اسفند ماه سال 1390ساعت | 11:58 PM توسط تارمی | نظرات (9)

خوش به حال غنچه های نیمه باز

 

بوی باران بوی سبزه بوی خاک

 

شاخه های شسته باران خورده پاک

 

آسمان آبی و ابر سپید

 

برگهای سبز بید

 

عطر نرگس رقص باد

 

نغمه شوق پرستو های شاد

 

خلوت گرم کبوترهای مست

 

نرم نرمک می رسد اینک بهار

 

خوش به حال روزگار

 

خوش به حال چشمه ها و دشت ها

 

خوش به حال دانه ها و سبزه ها

 

خوش به حال غنچه های نیمه باز

 

خوش به حال دختر میخک که میخندد به ناز

 

خوش به حال جام لبریز از شراب

 

خوش به حال آفتاب

 

ای دل من گرچه در این روزگار

 

جامه رنگین نمی پوشی به کام

 

باده رنگین نمی نوشی ز جام

 

نقل و سبزه در میان سفره نیست

 

جامت از آن می که می باید تهی است

 

ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم

 

ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب

 

ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار

 

گر نکویی شیشه غم را به سنگ

 

هفت رنگش میشود هفتاد رنگ

                                                          شعر از فریدون مشیری

نوشته شده در دوشنبه 22 اسفند ماه سال 1390ساعت | 11:19 PM توسط تارمی | نظرات (3)

نام شعر: سراب سیب 

تقدیم به حمید مصدق و فروغ فرخزاد

 

سیب را دست تو داد ، سیبی از جنس سراب

 

او ربوده سیب و دل در تب و تاب

 

سیب از دست و دلت باز افتاد

 

تکه ای از دل او ، کم شد و در دل تو راه افتاد

 

و تو رفتی و دلت با او بود ، که دلش شد بی تاب

 

راز لب خنده ی تو ، داشت در دل چه جواب ؟!

 

...که او تو را ندید و مرا جای دندانت

 

...که بغض او نرسد به قاب چشمانت

 

تو خواب رفتی و او خواب سرخ می دید ، به سرخی مایل به دست لرزانت

 

...............

 

...سال ها رفته و این باغ دگر باغچه نیست

 

سیب، "دندان زده ی غم" شده و دست تو نیست

 

دیگر آن باغچه بی همسایه شده

 

یک درخت سیب ازخاک  تنش سایه شده

 

 

 

 

 

نوشته شده در جمعه 5 اسفند ماه سال 1390ساعت | 11:29 PM توسط تارمی | نظرات (11)

 

پسرک قاتل سیبی است

 

که دختر می خواست

 

پسرک دزد نبود.

 

دختر این را گفت:

 

گر دلت پیش من است،

 

شرط اول قدم این است

 

که تو دزد شوی

 

پسرک دزد نبود

 

ولی آنروز پسر دزدیدی کرد

 

پدرِ دختر این قصه ما

 

به دنبال پسر بود

 

دوید

 

دخترک قهقهه ای زد

 

و پدر را می خواند

 

او دزدِ همان، باغچهء کوچک ماست

 

بگیرش، پدرم

 

پسرک خواست ببیند دختر

 

پسرک خورد زمین

 

سیب از دست پسر غلطی زد

 

سیب افتاد به آن باغچه ای کوچک معصوم و کویر

 

پسرک را بردند

 

پسرک را کشتند

 

پای چوبه دار

 

پسرک این را گفت :

 

که چرا باغچه کوچک ما سیب نداشت  

 

نوشته شده در جمعه 5 اسفند ماه سال 1390ساعت | 11:20 PM توسط تارمی | نظرات (5)

 

 

من که او را دیدم

 

در پی اش تند دویدم با خشم

 

دخترم می خندید

 

پسرک حیران بود،

 

که به چه دلهره از باغچه کوچک ما، سیب را دزدیده

 

دخترم ماتش برد

 

او که با حسرت و عشق به پسر می نگریست

 

شرم و آشفتگی از چشم پسر می بارید،

 

پاسخ دلهره و شرمش را روی زمین پیدا کرد،

 

پاسخ عشقی پاک

 

دخترم رفت به سمت در باغ

 

دست او می لرزید،

 

لرزشی کز پی تردیدش بود

 

من فقط فهمیدم ، که چه عاشق بودند

 

ولی افسوس که نه دختر من باور کرد،

 

نه پسر باور داشت

 

او فقط چشم به آن سیب دندان زده داشت  

 

                             که با خاک هم آغوش شده

 

و من اندیشه کنان غرق در این پندارم :

 

بی سبب نیست که عشاق جدا می مانند.

 

نوشته شده در جمعه 5 اسفند ماه سال 1390ساعت | 11:05 PM توسط تارمی | نظرات (1)

 

تو به من خندیدی

 

من به چشمان بزک کرده تو

 

یادمان هست در آن موسوم گرمای هوس

 

سیبی از باغچه ای دزدیدم

 

باغبان از پی این حادثه رفت

 

من و تو از پس هم

 

می نهادیم قدم بر تن این خاک اسیر

 

سیب دندان نزده از دست من افتاد به خاک

 

باغبان سیب زمین خورده به دست تو بداد

 

نگه شوخ تو در دیده آن باغبان!!

 

فارغ از ترس دل از وحشت از آن باغچه بان!؟

 

من ازین حادثه دل کندم و رفتم که هنوز

 

سالهاست که در ذهن من آرام آرام

 

حیله و کار تو تکرار کنان میدهد آزارم

 

و من اندیشه کنان غرق در این پندارم

 

سبب رنجش این دوری ما

 

علتش دزدی آن سیب نبود

 

باغبان یار تو  بود ...

نوشته شده در جمعه 5 اسفند ماه سال 1390ساعت | 4:51 PM توسط تارمی | نظرات (2)

او به تو خندید و تو نمی دانستی 

 

این که او می داند 

 

تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی 

 

از پی ات تند دویدم 

 

سیب را دست دخترکم من دیدم 

 

غضبآلود نگاهت کردم 

 

بر دلت بغض دوید 

 

بغض چشمت را دید 

 

دل و دستش لرزید 

 

سیب دندان زده از دست دل افتاد به خاک 

 

و در آن دم فهمیدم 

 

آنچه تو دزدیدی سیب نبود 

 

دل دُردانه من بود که افتاد به خاک 

 

ناگهان رفت و هنوز 

 

سال هاست که در چشم من آرام آرام 

 

هجر تلخ دل و دلدار تکرار کنان 

 

می دهد آزارم 

 

چهره زرد و حزین دختر من هر دم  

 

می دهد دشنامم 

 

کاش آنروز در آن باغ نبودم هرگز 

 

و من اندیشه کنان غرق در این پندارم 

 

که خدای عالم 

 

ز چه رو در همه باغچه ها سیب نکاشت؟

 

 

نوشته شده در سه شنبه 2 اسفند ماه سال 1390ساعت | 10:53 PM توسط تارمی | نظرات (8)

ناگفته های باغبان: 

 

در دلم شعله ی این آتش جانسوز، نهانی پیداست 

به زبانم سخن ناله و افسوسِ آن عشق نروییده هنوز  پابرجاست

که چرا کوزه ناکامی عشق دو انسان

به سر من بشکست؟

من بیچاره به عشق تو  و  آن کودک معصوم چکار؟

من گم گشته ی دیروز به فردا شدن روزِ دو مظلوم چکار؟

من در آن روز همانجا بودم

                         در پی کاشتن سیب دگر

در پی کندن آن هرزه علف ها زخاک

که به قامت عمریست

              تن خود را به آن کهنه درخت می پیچند

                                        که بود سبز شودش پیکر منحوس

                                                        اما

هدفش در باور،

                  کشتن آن سیب است.

سیب اما به خودش می بالد، می خندد

به همان عشق که او را به رسیدن برساند

به همان « نه » که آن هرزه علف ها بنوشتند و نخواند.

هفته ها رفته از آن روز ولی در ذهنم

این سخن گام زنان می دهد آزارم

بر لبم مانده و دیریست بر این گفتارم

                               " که چرا عشق دو کس

                                            ز نگاه نگران دگران

ـــ که در این حادثه ناگه مثلش من بودم ــــ

                                             ز هم می گسلد، می پاشد ؟ "

من که چیزی به لبم نامده بود.

قهر و خشمی به نگاه نگرانم که  نبود.

تو چرا ترسیدی؟

او چرا می ترسید؟

مگر آن سیب که از دست تو افتاد به خاک،

من مقصر بودم؟

من که خود را به باغ بغلی پیچیدم !

من که گفتم به جز سیب در آن باغ دگر هیچ  ندیدم !

... سالها می گذرد از من و این باورِ دور

که برآنم هنوز

                آفرین بر دل روینده سیب

                                           که نرویید جز اینکه برسید.

و من اندیشه کنان غرق این پندارم :

ما ز چه می ترسیم ؟

از ازل همت انسان که کم از سیب نداشت ...

              

                        **********************************

 

من چه می دانستم، کاین گریزت ز چه روست؟

من گمانم این بود

که یکی بیگانه

- با دلی هرزه و داسی در دست -

در پی کندن ریشه از خاک

سر ز دیوار درون آورده

مخفی و دزدانه...

تو مپندار به دنبال یکی سیب دویدم ز پیت

و فکندم بر تو نگهی خصمانه!

من گمان می کردم چشم حیران تو چیزی می جست

غیر این سیب و درختان در باغ

به دلم بود هراسی که سترون ماند

شاخ نوپای درخت خانه...

و نمی دانستم راز آن لبخندی که به دیدار تو آورد به لب

دختر پاکدلم، مستانه!

من به خود می گفتم: «دل هر کس دل نیست!»

هان مبادا که برند از باغت

ثمر عمر گرانمایه تو،

گل کاشانه تو،

آن یکی دختر دردانه تو،

ناکسان، رندانه!

و تو رفتی و ندیدی که دلم سخت شکست

بعد افتادن آن سیب به خاک...

بعد لرزیدن اشک، در دو چشمان تر دخترکم...

و تو رفتی و هنوز

سالها هست که در قلب من آرام آرام

خون دل می جوشد

که کسی در پس ایام ندید

باغبانی که شکست بیصدا، مردانه

 

 

نوشته شده در شنبه 29 بهمن ماه سال 1390ساعت | 9:06 PM توسط تارمی | نظرات (12)

...و اینهم شعر و پاسخی دیگر به شعر سیب مصدق که یکی از دوستان ویلاگی برایم فرستاده: 

 

  

دخترک خندید وپسرک ماتش برد !
 

که به چه دلهره از باغچه ی همسایه، سیب را دزدیده
 

باغبان از پی او تند دوید
 

به خیالش می خواست،
 

حرمت باغچه و دختر کم سالش را
 

از پسر پس گیرد !
 

غضب آلود به او غیظی کرد !
 

این وسط من بودم،
 

سیب دندان زده ای که روی خاک افتادم
 

من که پیغمبر عشقی معصوم،
 

بین دستان پر از دلهره ی یک عاشق
 

و لب و دندان ِ
 

تشنه ی کشف و پر از پرسش دختر بودم
 

و به خاک افتادم
 

چون رسولی ناکام !
 

هر دو را بغض ربود...
 

دخترک رفت ولی زیر لب این را می گفت:
 

" او یقیناً پی معشوق خودش می آید ! "
 

پسرک ماند ولی روی لبش زمزمه بود:
 

" مطمئناً که پشیمان شده بر می گردد ! "
 

سالهاست که پوسیده ام آرام آرام !
 

عشق قربانی مظلوم غرور است هنوز !
 

جسم من تجزیه شد ساده ولی ذرّاتم،
 

همه اندیشه کنان غرق در این پندارند: 

 

این جدایی به خدا رابطه با سیب نداشت

نوشته شده در چهارشنبه 26 بهمن ماه سال 1390ساعت | 11:05 PM توسط تارمی | نظرات (10)


با توجه به شعری که در پست قبلی گذاشتم ،این شعر را یکی از دوستان وبلاگی برایم فرستاده . من که لذت بردم .نطر شما چیه؟ 

 

 

من به تو خندیدم
 

چون که می دانستم
 

تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی
 

پدرم از پی تو تند دوید
 

و نمی دانستی باغبان باغچه همسایه
 

پدر پیر من است
 

من به تو خندیدم
 

تا که با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم
 

بغض چشمان تو لیک لرزه انداخت به دستان من و
 

سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک
 

دل من گفت: برو
 

چون نمی خواست به خاطر بسپارد گریه تلخ تو را….
 

و من رفتم و هنوز سالهاست که در ذهن من آرام آرام
 

حیرت و بغض تو تکرار کنان
 

می دهد آزارم
 

و من اندیشه کنان غرق در این پندارم
 

 که چه می شد اگر باغچه خانه ما سیب نداشت  

نوشته شده در دوشنبه 24 بهمن ماه سال 1390ساعت | 00:13 AM توسط تارمی | نظرات (19)

 

تو به من خندیدی

 

و نمی‌دانستی

 

من به چه دلهره از باغچۀ همسایه

 

سیب را دزدیدم

 

باغبان از پی من تُند دوید

 

سیب را دست تو دید

 

غضب‌آلوده به من کرد نگاه

 

سیب دندان‌زده از دست تو افتاد به‌خاک

 

و تو رفتی وهنوز،

 

سالها هست که در گوش من آرام،

 

                                               آرام

 

خش‌خش گام تو تکرار کُنان،

 

می‌دهد آزارم

 

و من اندیشه‌کُنان

 

غرق این پندارم

 

که چرا،

 

         ـ خانۀ کوچک ما

 

                              سیب نداشت

 

                                          

 

                                       

                                              حمید مصدق.خرداد۴۳

 

نوشته شده در جمعه 21 بهمن ماه سال 1390ساعت | 2:08 PM توسط تارمی | نظرات (17)

 

 

   بارها یوسف دل را که به چاه غم توست 

 

       

     به خریدش دو جهان آمده نفروخته ام 

 

   

 

 

 

نوشته شده در دوشنبه 10 بهمن ماه سال 1390ساعت | 10:16 PM توسط تارمی | نظرات (14)

به بهانه روز تولدم، تقدیم میکنم به پدر و مادرم :

 

  

زیباترین لبخندها را 

برای خنده هائی که همراه همیشگی خوشحالی هایم بوده اند.    

 

 

عاشقانه ترین بوسه ها را 

برای بوسه هائی که  همه درد و جراحاتم را التیام بخشیده اند. 

 

  

خالصانه ترین اشکها را  

برای فراوان اشکهائی که درغم و اندوه هایم بیصدا ریخته اند.  

 

 

قشنگ ترین کلمه ها را

 برای جملات پرمهری که همواره درگوشم زمزمه کرده اند. 

  

 

بهترین بهترین ها را

برای دعاهای خیر و آرزوهای خوبی که برایم داشته اند.   

  

   

خداوندا ! طول عمرباعزت شان را از من دریغ مدار.  

نوشته شده در سه شنبه 27 دی ماه سال 1390ساعت | 11:04 PM توسط تارمی | نظرات (13)

     

         

       گوش کن!

         

       به آرامش سکوت دلم با گوش جان گوش کن!

              

       در هر قطره آن دریائی است

           

        دریائی که همه امواجش نام تو را فریاد میکنند

  

        

  

       پس به صدای امواج گوش کن!

          

        امواجی که برای رسیدن به تو ،میکوبند  

          

        برسواحل شنی بی تفاوتی هایت

                            

        بر سواحل سنگلاخی نامهربانی هایت

                            

        بر هر چه که تو را از من دور میسازد

                                       

        و می تازند تا تسخیر کامل سواحل دلت

                

                                                                                                                                پس گوش کن!

 

به آرامش سکوت دلم با گوش جان گوش کن!

نوشته شده در دوشنبه 19 دی ماه سال 1390ساعت | 11:47 PM توسط تارمی | نظرات (3)

میتوان بخشید اگر گاهی  

   

کسی را دوست نداشته باشیم.                   

                                             

       درب قلبمان را سه قفله کنیم.            

                   

          تنهائی را به هر چیز ترجیح دهیم.        

       

                         کنج خلوت را بهشت خویش دانیم.          

          

 

اما نمیتوان بخشید که به دروغ 

 

           کسی را دوست بداریم.  

           

                 قلبمان را به رویش بگشائیم.  

                                  

                                 او را همه کس خود بنامیم. 

                                 

                               با او بودن را بهشت خویش بدانیم.  

            

 

رویت را مگردان.با تو هستم میشنوی !  

 

 

عشق موهبتی الهی است!   

  

  

  

      درعشق فریب نیرنگ هرگز!         

     

    

   با هیچکس چنین مکن !      

نوشته شده در جمعه 16 دی ماه سال 1390ساعت | 11:32 PM توسط تارمی | نظرات (3)

                  

                

       نه شعر است و نه غز ل. وزن و قافیه هم ندار د. فقط خلوتی است با دل خویش

          

           

به گمانم بیرون پریده ام از پیله تنهائی خویش !

                                             

                                  لیک فقط بود گمانی واهی !

 

        

  

   

   به خیالم  یافته ام  دوست رفیق همره خویش !

                                        

                                    لیک فقط بود خیالی باطل!

    

  

   

         آرزو کردم تا ببینم در خواب رویای خویش !

    

            لیک در خواب فقط دیدم سراب !

                                                                  

  

  

            سپید خواند شاعر پایان شب سیه را به زعم خویش !

   

           لیک سپیدی سحرم هست حبابی بر آب !

                                                                        

 

 

                 رجعت دوباره خواهم به کنج خلوت خویش !

    

                خلوتی با دل خویش !

                                                                       

                                                                   

نوشته شده در سه شنبه 13 دی ماه سال 1390ساعت | 10:50 PM توسط تارمی | نظرات (5)

     ناصر به هرمزگانی بودن خود سخت افتخار می کرد ودیدم که بی معرفتی است که     هرمزگانی   باشم و تولدش را بی تبریک ازسر بگذرانم.

  چندباربرایش نوشته ام و می خواستم چندباره بنویسم اما نوشته ی صمیمی و روشن «سیاورشن» عزیز که در این اواخر عمیق ترین دوستی ها را با ناصر داشت وبا متن اش من  راازنوشتن منصرف کرد. کارت تبریک من حرف هایی است  از قلم دیگران.

  • ناصر با "عشق است" حضور پر رنگ خود را در موسیقی پاپ ایران آغاز کرد. یک آغاز فاخر برای موسیقی پاپ ایران که روزهای ابتدای حضورش پس از انقلاب را تجربه می کرد.
  • با "دوستت دارم" اوج گرفت و با ناصریا همه جا شنیده شد. هر چند "محمد علی بهمنی" در معرفی ناصر به جامعه موسیقی ایران نقش داشت اما هم بهمنی و هم دیگرانی مانند "یغما گلرویی" با صدای ناصر به عامه مردم شناسانده شدند.
  • بوی شرجی" رجعتی است موسیقیایی به هرمزگان. بوی شرجی پیامی است عاشقانه به هرمزگان و مردمش" ...
  • فکرش را بکن در شهری دور از دیارت سرباز باشی پس از ده روز از پادگان بزنی بیرون و خیابان های شهر؛ ملودیهای دیار تو را با صدایی آشنا برایت بخوانند. بخصوص که اگر با صدای گرم ناصر باشد. 
  • ناصر خوش سیما بود و از خوش تیپ ترین هنرمندان ایران. این زیبایی های او نگرش مردم را که از سوی رسانه های رسمی بر چهره مردمان هرمزگان و جنوب شکل گرفته بود ؛ تا حدی از بین برد. و حلاوت رفتار او بود که بر این زیبایی می افزود.
  • سوزی که تو ایی صدامن                از ازل همیشه وا من

        دور اَ تو کجای دنیا                         مه ی دلشکسته جامن؟

 

        ناصر:"ایی شعر خو خیلی دوست امه"

  • من ناصر عبداللهی؛ از کوچه پس کوچه‌های خاکی محله‌ی باغ ِ مولوی ِ بندرعباس بلند شدم. تمام ایران صدایم را شنید. همه برایم کف زدند. ولی فراموش نکردم از کجا آمده‌ام. هنوز بوی لیمو های باغ‌های بندر مستم می‌کند!

تولدت مبارک آقای عبداللهی . تولدت مبارک ناصر . تولدت مبارک کاکام

سیاورشن بندرعباسی

                                                                                 (مطلب از :وبلاگ لاتیدان۳)

نوشته شده در شنبه 10 دی ماه سال 1390ساعت | 11:27 AM توسط تارمی | نظرات (1)

  گفتمش:دل میخری؟پرسید: چند؟  

           

       گفتم:دل من مال تو ... تنهابخند!   

              

           خنده کرد و ... دل زدستانم ربود.  

                   

                 تا به خود باز آمدم او رفته بود.  

                     

                   دل زدستش بر زمین افتاده بود.  

 

                          رد پایش بر دلم جامانده بود.

نوشته شده در جمعه 9 دی ماه سال 1390ساعت | 10:30 PM توسط تارمی | نظرات (1)

آن ها که از در می آیند و می روند 

 

  

چهارپایان نجیب و ساکت تاریخ اند 

 

 

  حادثه ها را تنها کسانی در زندگی   

 

 

آدمی آفریده اند که

 

 

   

از پنجره ها بیرون جسته اند 

        

 

 و... یا به درون پریده اند 

 

دکتر شریعتی

نوشته شده در دوشنبه 5 دی ماه سال 1390ساعت | 11:30 PM توسط تارمی | نظرات (0)

 

هرکس – نه تنها – به میزان معلوماتی که دارد  

عالم نیست  

بلکه به اندازه مجهولاتی که در عالم احساس میکند 

عالم است. 

 

انسان به میزان برخورداری هایی که در زندگی دارد  

انسان نیست  

بلکه به اندازه نیازهایی که در خود احساس می کند 

انسان است.

دکترعلی شریعتی

نوشته شده در شنبه 26 آذر ماه سال 1390ساعت | 00:01 AM توسط تارمی | نظرات (0)

                              

                               السلام علیک یا اباعبدالله

 

مرگ در هر حالتی تلخ است،
اما من
دوست‌تر دارم که چون از ره درآید مرگ،
در شبی آرام، چون شمعی شوم خاموش . . .

لیک مرگِ دیگری هم هست،
دردناک، اما شگرف و سرکش و مغرور،
مرگِ مَردان، مرگ در میدان.
با تپیدن‌های طبل و شیونِ شیپور،
با صفیر تیر و برق تشنۀ شمشیر،
غرقه در خون، پیکری افتاده در زیر سُم اسبان.

وه، چه شیرین است
رنج بردن،
پا فشردن،
در ره یک آرزو، مردانه مُردن!
وندر امید بزرگِ خویش،
با سرودِ زندگی بر لب
جان سپردن
آه، اگر باید
زندگانی را به‌خونِ خویش رنگِ آرزو بخشید،
و به‌خونِ خویش، نقش صورتِ دلخواه زد بر پردۀ امید،
من به‌جان و دل پذیرا می‌شوم این مرگِ خونین را.

                                                                         هوشنگ ابتهاج (هـ . الف. سایه)
                                                                                    از مجموعه «شبگیر»

نوشته شده در جمعه 11 آذر ماه سال 1390ساعت | 02:29 AM توسط تارمی | نظرات (1)

 هیچ کس با من نیست  

 

  مانده ام تا به چه اندیشه کنم 

       

مانده ام در قفس تنهایی      

  

  در قفس می خوانم   

            

 

  چه غریبانه شبی است         

     

شب تنهایی من . . .       

 

 

 

 

                                                                     از : سهراب سپهری

نوشته شده در یکشنبه 6 آذر ماه سال 1390ساعت | 1:19 PM توسط تارمی | نظرات (0)

 

To fall in love .
 عاشق شدن .

 To laugh until it hurts your stomach .
آنقدر بخندی که دلت درد بگیره .
 

 
 To find mails by the thousands when you return from a
 vacation .
 بعد از اینکه از مسافرت برگشتی ببینی
 هزار تا نامه داری .
 

 
 To go for a vacation to some pretty place .
 برای مسافرت به یک جای خوشگل بری .
 

 
 To listen to your favorite song in the radio .
 به آهنگ مورد علاقت از رادیو گوش بدی .

 To go to bed and to listen while it rains outside .
 به رختخواب بری و به صدای بارش بارون گوش بدی .
 

 
To leave the Shower and find that
 the towel is warm !
از حموم که اومدی بیرون ببینی حو له ات گرمه !
 

 To clear your last exam .
 آخرین امتحانت رو پاس کنی .
 

 To receive a call from someone, you don't see a
 lot, but you want to .
 کسی رو که معمولا زیاد نمی بینیش ولی دلت
 می خواد ببینیش بهت تلفن کنه .
 

 To find money in a pant that you haven't used
 since last year .
 توی جیب شلواری که از سال گذشته ازش استفاده
 نمی کردی پول پیدا کنی .
 

 To laugh at yourself looking at mirror, making
 faces !!! 
  برای خودت تو آینه شکلک در بیاری و
 بهش بخندی  !!!
 

 Calls at midnight that last for hours .
 نیمه شب تلفن داشته باشی که ساعتها هم
 طول بکشه .
 

 To laugh without a reason .
 بدون دلیل بخندی .
 

 To accidentally hear somebody say something good
 about you .
 بطور تصادفی بشنوی که یه نفر داره
 از ت تعریف می کنه .
 

 To wake up and realize it is still possible to sleep
 for a couple of hours !
 از خواب پاشی و ببینی که چند ساعت دیگه
 هم می تونی بخوابی  !
 

 To hear a song that makes you remember a special
 person .
 آهنگی رو گوش کنی که شخص خاصی رو به یادت
 می یاره .
 

 To be part of a team .
 عضو یک تیم باشی .
 

 To watch the sunset from the hill top .
 از بالای تپه به غروب خورشید نگاه کنی .
 

 To make new friends .
 دوستهای جدید پیدا کنی .
 

 To feel butterflies!
 In the stomach every time
 that you see that person !
 وقتی "اونو" میبینی دلت هری
 بریزه پایین  !
 

 To pass time with
 your best friends .
 لحظات خوبی رو با دوستانت سپری کنی .
 

 To see people that you like, feeling happy .
کسانی رو که دوستشون داری خوشحال ببینی .
 

 See an old friend again and to feel that the things
 have not changed .
 یه  دوست قدیمی رو دوباره ببینی و
 ببینی که فرقی نکرده .
 

 To take an evening walk along the beach .
 عصر که شد کنار ساحل قدم بزنی .
 
 

To have somebody tell you that he/she loves you .
 یکی رو داشته باشی که بدونی دوستت داره .

 
 To laugh .......laugh. . .........and laugh .......
 remembering stupid
 things done with stupid friends .
یادت بیاد که دوستهای احمقت چه کارهای
 احمقانه ای کردن و بخندی
 و بخندی و
........  باز هم بخندی .
 

 These are the best moments of life ...
 اینها بهترین لحظه‌های زندگی هستند ...
 

 Let us learn to cherish them .
 قدرشون روبدونیم .
 
 
 "Life is not a problem to be solved, but a gift to be enjoyed"
" زندگی یک  مشکل نیست که باید حلش کنی
بلکه یک  هدیه است که باید ازش لذت برد"
 
****************
 وقتی  زندگی 100 دلیل برای گریه کردن  به  تو نشان میده ،
تو 1000 دلیل  برای  خندیدن به اون نشون بده .
 
نوشته شده در یکشنبه 29 آبان ماه سال 1390ساعت | 2:30 PM توسط تارمی | نظرات (3)

دهانت را می‌بویند
مبادا که گفته باشی دوستت می‌دارم.
دلت را می‌بویند

روزگارِ غریبی‌ست، نازنین

و عشق را
کنارِ تیرکِ راهبند
تازیانه می‌زنند.

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

در این بُن‌بستِ کج‌وپیچِ سرما
آتش را
به سوخت‌بارِ سرود و شعر
فروزان می‌دارند.
به اندیشیدن خطر مکن.

روزگارِ غریبی‌ست، نازنین
آن که بر در می‌کوبد شباهنگام
به کُشتنِ چراغ آمده است.

نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

آنک قصابانند
بر گذرگاه‌ها مستقر
با کُنده و ساتوری خون‌آلود

روزگارِ غریبی‌ست، نازنین
و تبسم را بر لب‌ها جراحی می‌کنند
و ترانه را بر دهان.

شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

کبابِ قناری
بر آتشِ سوسن و یاس

روزگارِ غریبی‌ست، نازنین
ابلیسِ پیروزْمست
سورِ عزای ما را بر سفره نشسته است.

خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد

(شعر از احمد شاملو)

نوشته شده در جمعه 27 آبان ماه سال 1390ساعت | 1:56 PM توسط تارمی | نظرات (2)


ما را تمام لذت هستی به جستجوست

در پشت چارچرخه ای فرسوده

 

کسی خطی نوشته بود:

 

" من گشته ام، نبود!

                                تو دیگر نگرد،

  

  

                                               نیست! "

  

این آیه ملال

              

  در من هزار مرتبه تکرار گشت و گشت

 

چشمم برای این همه سرگشتگی گریست...

 

چون دوست در برابر خود می نشاندمش

 

تا عرصه بگوی و مگوی می کشاندمش

 

در جستجوی آبی حیات؟

 

در بیکران این ظلمات آیا؟

 

در آرزوی رحم؟ عدالت؟

 

دنبال عشق؟

 

دوست؟

 

...

 

ما نیز گشته ایم!

 

و آن شیخ نیز با چراغ همی گشت...

 

آیا تو نیز چون او " انسانت آرزوست؟ "

 

گر خسته ای بمان و گر خواستی بدان؛

 

ما را تمام لذت هستی به جستجوست

 

پویندگی تمامی معنای زندگیست

 

هرگز

                " نگرد، نیست "

                                                سزاوار مرد نیست!  

  

                                                                                     فریدون مشیری

نوشته شده در یکشنبه 15 آبان ماه سال 1390ساعت | 6:59 PM توسط تارمی | نظرات (0)

 

     با همه چیز درآمیز و با هیچ چیز آمیخته مشو

 

 

   در انزوا پاک ماندن نه سخت است و نه با ارزش

                                                                                        دکترشریعتی

نوشته شده در یکشنبه 15 آبان ماه سال 1390ساعت | 08:43 AM توسط تارمی | نظرات (2)

 

 

 حوادث انسانهای بزرگ را متعالی

  

   وآدمهای کوچک را متلاشی میکند.

                                

                                      دکترشریعتی

نوشته شده در شنبه 14 آبان ماه سال 1390ساعت | 08:51 AM توسط تارمی | نظرات (3)

 

 

  از لباس کهنه ات خجالت نکش. 

 

   از افکار کهنه ات شرمنده باش. 

                                     

                                         <انیشتن>

نوشته شده در جمعه 13 آبان ماه سال 1390ساعت | 10:18 PM توسط تارمی | نظرات (2)

این اولبن مطلبی است که اینجا مینویسم.پس به رسم عرف وشرع،اول: 

 

                                      سلام 

 

 "درود.تهیت.تهنیت.خیر.سلامت.سعادت.آرامش.امنیت.عافیت.رحمت. 

 

تکریم.پیراستگی از آفات ظاهری وباطنی.یکی از اسامی خداوند"  

    

از معانی سلام هستند و تو ای دوست خوبم هر کدام از این واژه ها  

 

را که بیشتر دوست داری از من پذیرا باش. 

  

                              دوست مهربانم سلام

نوشته شده در چهارشنبه 11 آبان ماه سال 1390ساعت | 08:25 AM توسط تارمی | نظرات (3)